Mało kto o tym pamięta, ale nie powinno się stawiać znaku równości pomiędzy terminami „przemysł muzyczny" i „przemysł fonograficzny". A ponieważ jest to pomyłka powszechna, parę słów o różnicach. Są one kluczowe dla zrozumienia zmian dokonujących się na rynku muzycznym.

 

Najszerszym pojęciem jakiego możemy użyć mówiąc o producentach muzyki jest "przemysł kulturalny", zdefiniowany w jednym ze wcześniejszych wpisów. Częścią przemysłu kulturalnego jest przemysł muzyczny zajmujący się, najprościej rzecz ujmując, czerpaniem zysków z muzyki. Przemysł muzyczny można podzielić na co najmniej trzy części:

Stawianie znaku równości pomiędzy fonografią a przemysłem muzycznym jako całością jest więc błędem. Jest on popełniany zapewne dlatego, że największe koncerny muzyczne, chcąc kontrolować wszystkie strumienie przychodów, wchodzą w związki kapitałowe z firmami reprezentującymi różne części przemysłu muzycznego, tworząc skomplikowane struktury kapitałowe. Innymi słowy, duży koncern muzyczny zajmuje się zarówno fonografią, jak i publishingiem i koncertami, przy czym przez lata fonografia była w tym najważniejsza. W konsekwencji pojęcia te są mylone. Ważne jest jednak by się nie myliły, bowiem kryzys fonografii nie oznacza kryzysu całej branży muzycznej (a jedynie jej części), a artysta wcale nie musi zarabiać największych pieniędzy na nagrywaniu i wydawaniu płyt, ale na koncertach lub publishingu. Dzięki upowszechnieniu się internetu inne niż fonograficzna części branży muzycznej mają szanse stać się dominującymi, ale pewnie zajmie to jeszcze trochę czasu...