Na blogu sporo będę pisać o nowych modelach biznesowych na rynku muzycznym. W związku z tym, że samo pojęcie modelu biznesowego jest względnie nowe, wcześniej krótko o tym czym w ogóle jest model biznesowy. Jak można przeczytać tu z definiowaniem modelu biznesowego jest sporo problemów. Samo pojęcie pojawiło się już w 1957, ale na dobre przyjęło się dopiero w późnych latach 90. XX w.

Jedną z definicji zaproponowali Afuah i Tucci:

Innymi słowy, w dużym uproszczeniu, model biznesowy ma opisywać sposób w jaki firma ma zamiar zarabiać. Przez lata wiele przedsiębiorstw funkcjonowało wedlug modelu sprzedawcy (shop keeper model) polegającego na otworzeniu sklepu tam gdzie potencjalny konsument może dokonać zakupu. Innym modelem był bait and hook model, co można przetłumaczyć jako model "kija i marchewki". Polega on na zaoferowaniu produktu podstawowego po niskiej cenie (często poniżej kosztu wyprodukowania) i sprzedawaniu produktów komplementarnych po cenie wysokiej. Przykłady to: sprzedaż drukarki po niskiej cenie i zarabianie na sprzedaży tuszu/tonera lub sprzedaż taniej maszynki do golenia i względnie drogich ostrzy, lub taniego telefonu komórkowego i ustalenie względnie wysokiego abonamentu.

Przez lata byly to najpopularniejsze, choć nie jedyne możliwe modele biznesowe. Na dobrą sprawę dopiero internet spowodował powstanie wielu różnorodnych modeli, jak również rozwój samej koncepcji. Jako przykłady modeli biznesowych wykorzystywanych przez przedsiębiorstwa internetowe w dużym uproszczeniu wyróżnia się:

Tyle teorii (więcej np. tu). Na rynku muzycznym od czasów Napstera pojawiają się coraz to nowe modele biznesowe, ale o tym w następnych notkach.